สงสัยว่าตัวเองเป็นโรคหนองใน อาการเป็นอย่างไร ควรทำอย่างไร ยารักษาหนองในมีหรือเปล่า

ผมสงสัยว่าตัวเองอาจเป็นโรคหนองใน เนื่องจากก่อนมีอาการประมาณ 4-5 วัน มีพฤติกรรมเสี่ยงไปหน่อย อันนี้ยังเสียใจไม่หาย เพราะไม่น่ามักง่ายเลย

ผมมีข้อสงสัยว่า
- โรคหนองในเทียมกับหนองในแท้มันแตกต่างกันยังไง สังเกตอาการได้ยังไงว่าเป็นหนองในชนิดไหน
- ถ้าเป็นหนองใน มันอันตรายมากหรือเปล่า
- ผมควรต้องปฏิบัติตัวอย่างไร เพราะตอนนี้มันมีหนองซึมออกมา
- ถ้าจะกินยารักษาโรคหนองใน จะกินยาอะไร มันอันตรายหรือเปล่า

หนองในแท้ เป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ที่พบมากเป็นอันดับแรกๆ สาเหตุจากเชื้อ Nisseria gonorrhea ติดต่อทางเพศสัมพันธ์ โดยเชื้อหนองในแท้อาจมีระยะฟักตัวได้ในช่วง 2-10 วัน

อาการหนองในแท้

- ผู้ชายหลังติดเชื้อจะมีอาการปวดแสบขณะปัสสาวะ หรือปัสสาวะขัด ในระยะแรกอาจมีหนองไหลซึมออกมาภายใน 12 ชม. จะมีหนองออกมามากและข้น แต่ในผู้ป่วยร้อยละ 10 ไม่มีอาการแต่ตรวจพบเชื้อได้

- ผู้หญิงระยะแรกอาจไม่มีอาการ แต่ต่อมาอาจพบมีตกขาวกลิ่นเหม็นไม่คัน มีอาการปวดแสบขณะถ่ายปัสสาวะ ปัสสาวะขุ่น ผู้หญิงที่ติดหนองใน ประมาณครึ่งหนึ่งอาจไม่แสดงอาการใดแต่ผู้หญิงกลุ่มนี้สามารถแพร่เชื้อไปสู่ผู้อื่นได้

อย่างไรก็ตาม ไม่แนะนำให้วินิจฉัยเองว่าตัวเองเป็นหนองในประเภทไหน เนื่องจากการรักษาโรคหนองในปัจจุบันจะเปลี่ยนไป พบว่ามีการดื้อยามากขึ้น ดังนั้นหากมีอาการคล้ายจะเป็นหนองในแนะนำให้ไปโรงพยาบาลหรือไปพบแพทย์เพื่อทำการตรวจรักษาจะดีที่สุด

ในระหว่างที่มีอาการอยู่นี้ ไม่ว่าจะเกิดจากการติดเชื้ออะไร หรือจะเป็นหนองในแท้ หรือ หนองในเทียม คุณควรใช้ถุงยางอนามัยทุกครั้งที่มีเพศสัมพันธ์ (กรณีที่เลี่ยงไม่ได้จริงๆ) แต่ทางที่ดีที่สุดต้องงดเว้นการมีเพศสัมพันธ์เด็ดขาด และคู่นอนของคุณไม่ว่จะเป็นแฟนหรือภรรยา ต้องได้รับการรักษาด้วยในคราวเดียวกัน เนื่องจากเขาอาจติดเชื้อและไม่แสดงอาการ หรือบางกรณีเขาอาจแสดงอาการแต่ไม่กล้าบอกคุณ เรื่องติดเชื้อมายังไง ติดตั้งแต่เมื่อไหร่ ติดจากใคร มันเป็นเรื่องที่พูดกันยาก อันนี้เข้าใจ แต่ยังไงก็ต้องเข้าใจว่า ควรจะได้รับการรักษาทั้งคู่ ไม่งั้นก็อันตราย

เรื่องการเข้าถึงการรักษาบางโรคที่มีหลายปัจจัยที่ทำให้ผลการรณงค์ในการป้องกันและรักษาไม่ประสบผลสำเร็จ กามโรคและหนองในก็เป็นหนึ่งในนั้น เป็นที่ถกเถียงกันอย่างมากในวงสนทนา ของเหล่านักวิชาการ อาจารย์มหาวิทยาลัย แพทย์ เภสัชกร โรงพยาบาล ร้านขายยา เกี่ยวกับการเข้าถึงการรักษาโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์อย่างหนองใน บางกลุ่มยืนยันให้ทุกภาคส่วนแนะนำให้ผู้ป่วยไปโรงพยาบาลอย่างเดียว บางกลุ่มก็ให้ยากินและให้ความรู้ที่ถูกต้อง แต่เท่าที่ฟังหลายๆท่านพูด ฟังๆแล้ว ก็ถึงบางอ้อ...ท่านเหล่านั้นคงไม่เคยปฏิบัติงานกับสังคมหรือกับชุมชนจริง เพราะมันไม่เหมือทฤษฎี หรือมันไม่ได้อย่างที่เราต้องการทั้งหมด ปัจจุบัน ในระดับชนชั้นแรงงานระดับปฏิบัติ ยังคงมีเชื้อหนองในแฝงอยู่จำนวนไม่น้อย โดยที่บางคนยังไม่ได้รับการรักษาและแน่นอนเขาไม่ได้รับคำแนะนำ มีความจริงที่ต้องยอมรับกันก่อนที่จะไปวางแผนแก้ปัญหา

- เราไม่สามารถห้ามคนไข้ไปหาซื้อยากินเองได้ อันนี้อิทธพลจากคนรอบข้างที่บอกว่ากินยานั้น..ยานี้แล้วหาย และ รายได้/สถานะทางกินเงินมีผลมากต่อการตัดสินใจลองซื้อยากินเอง โดยคนกลุ่มนี้จะเดินเข้าไปซื้อยาตามชื่อที่เขาได้รับรู้มาหรือที่เขารู้จัก

- เราไม่สามารถบังคับคนไข้ไปพบแพทย์หรือไปโรงพยาบาลได้ หน้าที่การงาน/เวลา/รายได้ เป็นปัจจัยหลัก กลุ่มที่มีรายได้ต่ำ (แต่เป็นกลุ่มที่มีความเสี่ยงสูงที่สุด) จะไม่ยอมไปพบแพทย์หรือไปโรงพยาบาลจากเหตุผลเรื่องการขาดงาน ขาดเงิน และกลัวค่ารักษาพยาบาลแพง (ซึ่งแพทย์ก็คิดแพง) เมื่อเทียบกับรายได้ของเขา เป็นจุดที่ทำให้เขาตัดสินใจลองซื้อยารักษาตัวเองโดยที่ไม่รู้ว่าจริงๆควรจะใช้ยาอะไร

- มีแรงงานต่างชาติไม่น้อยในพื้นที่ ส่วนหนึ่งผิดกฏหมาย และมีการย้ายถิ่นที่อยู่บ่อยตามไซด์งาน คนกลุ่มนี้จำนวนไม่น้อยที่มีโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ และแพร่กระจาย ไปเรื่อยๆ โดยที่คนกลุ่มนี้เข้าไม่ถึงการรักษาพยาบาลเป็นส่วนใหญ่ ที่แน่ๆ เขาไม่ได้ไปโรงพยาบาลแน่นอน รวมถึงมีปัญหาเรื่องการติดต่อสื่อสารด้วย การทำความเข้าใจยิ่งยากเข้าไปใหญ่

นี่เป็นเพียงความจริงประเด็นหลักๆ เท่านั้นที่มีอยู่จริง แล้วจะทำอย่างไรถึงจะแก้ปัญหาได้

คห.4 น่าเป็นจริงตามนั้น
จากประสบการณ์ในแต่ละปีจะมีผู้ชาย วัยรุ่นถึงวัยกลางคน ในกลุ่มคนทำงาน มีคนต่างชาติด้วย อันนี้จริง ที่ถือกล่องยาเดิมที่เขากินแล้วมาถามซื้อยาแก้อักเสบ โดยที่เมื่อซักถาอาการแล้วเขาน่าจะเป็นหนองใน ระยะเวลาที่แต่ละคนเป็นาค่อนข้างนาน บางคนข้ามเดือน โดยส่วนมาเขาจะมาถามซื้อยา T...กล่องสีส้ม ซึ่งเป็นยา Tetracycline 250 gm หรือไม่ก็ยา G...500 กล่องสีเหลือง ซึ่งเป็น Tetracycline 500 mg ส่วนมากบอกว่ากินมาแล้ว 2 กล่องแต่ยังไม่หาย และทุกคนบอกว่า เขาบอกว่ากินอันนี้แล้วหายเลยลองซื้อกิน ท่านลองไปดูที่ฉลากยาที่ข้างกล่องยานะครับ ยา T..กล่องสีส้ม เขียนว่า ?รักษาโรคโกโนเรีย ปอดบวม หลอดลมอักเสบ แผล ฝี ผิวหนังอักเสบ และมีหนอง มดลูกอักเสบ แผลน้ำร้อนลวด ไฟไหม้ ผู้ใหญ่รับประทานครั้งละ 1-2 เม็ด วันละ 3 ครั้งหลังอาหาร? ส่วนยา G...500 กล่องสีเหลือง ฉลากข้างกล่องเขียนว่า ? แผล ฝี หนอง การติดเชื้อต่างๆ มดลูกอักเสบ ใช้รักษา การอักเสบของอวัยวะต่างๆ เนื่องจากการติดเชื้อ ที่ไวต่อยาเตต้าซัยคลิน ขนาดรับประมาน ครั้งละ 1 แคปซูล วันละ 4 ครั้ง? เท่าที่ถามดูตามความเข้าใจก็คือ ชาวบ้านเขาย่อมถือเอาฉลากที่ข้างกล่องนั่นแหละว่ามันกินเพื่อรักษาอะไร และกินยังไง อันนี้เราอธิบายยังไงก็สรุปกันยากพอสมควร เฉพาะเรื่องกิน วันละ 3 ครั้ง กะ 4 ครั้ง เขาก็งงแล้วครับว่าจะเชื่อใคร คนไข้ทุกรายที่กินยานี้มาติดต่อกันเป็นระยะหนึ่งแล้ว ไม่มีใครหายเลย แต่ก็ยังอยากซื้อกินอีก นี่คือข้อเท็จริง สำหรับคนกลุ่มหนึ่ง และยา เตต้าซัยคลิน เราเสนอหรืออธิบายให้เขาฟัง ก็กลายเป็นความคิดที่สาม เขาก็ลังเลว่าจะเชื่ออันไหนดี ยิ่งคำว่า การดื้อยา ชาวบ้านเขาไม่กระดิกเลยหล่ะว่ามันเป็นยังไง บางกลุ่มเชื่อตามเพื่อนบอก บางคนเชื่อที่ข้างกล่องยาเป็นสำคัญ บางคนขอซื้อยาที่แรงๆ มันจะได้หายไวๆ โดยไม่ต้องมีเหตุผลกันเลย ซึ่งอันนี้ก็ต้องอาศัยวาทะศิลป์และความน่าเชื่อถือ อธิบายกับคนไข้และช่วยเหลือ แต่ร้านยาบางร้าน หรือ คลินิกบางแห่งไม่เป็นแบบนี้ซิครับ อาจจะขายยาเดิมให้ไป หรือ ถ้าจะรักษาก็รักษา ไม่รักษาก็ไป... อันนี้ก็น่าเห็นใจชนชั้นแรงงานครับ...ปัญหานี้ ทำให้เขาเข้าไม่ถึงการรักษา

ที่สำคัญก็คือ การที่คนกลุ่มนี้ติดเชื้อหนองใน และมีโอกาสหรือน่าจะติดเชื้ออย่างอื่นร่วมด้วย แต่ไม่ได้รับคำแนะนำและการรักษาเท่าที่ควรจะได้ ที่ผ่านมาสำหรับคนไข้ที่ซื้อยากินเองแล้วไม่หายจากอาการ ผมยังไม่เคยเห็นใครได้รับยา Doxycycline ด้วยเลย

อันนี้เป็นตัวอย่างจริงจากคนในสังคมๆหนึ่งเท่านั้น ส่วนมากจะเป็นระดับชุมชน